Zeszłego roku, gdy gościłem u siebie Julkę, poszliśmy na fordońską plażę naturystyczną, gdzie oprócz księżniczkowej sesji, postanowiliśmy również zrobić ten "niewinny" dyptyk.
Oczywiście w ramach sprawiedliwego współautorstwa, Julia otrzymała polaroida ze mną, a ja zatrzymałem jej wizerunek.
Miesiąc temu skończyłem żreć prochy na... melancholię, która zawitała w moim życiu jakieś sześć lat temu. Wówczas psychoterapia i rzucenie się w wir pracy, wyciągnęły mnie na powierzchnię. Przez parę lat było znośnie, ale znowu dojebało rok temu, jednak tym razem postanowiłem wspomóc się medykamentami.
Z racji tego, że jestem niepoprawnym śmieciarzem, w kuchni uzbierałem pokaźny stos pustych blistrów po lekach, które przerobiłem w symboliczną maskę greckiej komedii.
Leki nie zmieniają cudownie rzeczywistości, ani nie nadają sensu życia. Po prostu pudrują na różowo cały ten syf. Pomijając efekty uboczne, najbardziej irytowała mnie totalna blokada płaczu. Jest Tobie chujowo, a Ty nawet się kurwa rozbeczeć nie możesz, dlatego z radością powitałem pierwszą łzę, która spłynęła po policzku, podczas kinowego seansu.
Prezentowane polaski są z kolei nawiązaniem do filmu "Maska", w którym życiowy przegryw znajduje w rzece maskę, po założeniu której jego egzystencja zmienia się diametralnie. Tylko czy na lepsze? Notabene Jim Carrey, brawurowo grający w tym filmie tytułową rolę, również od lat walczy z depresją.
No więc puentując, ten miesiąc mija i póki co jest nawet nieźle, ale obstawiam głównie odpowiednią porę roku i permanentny urlop, z którego właśnie się zupełnie, permanentnie wyprztykałem.
Pod koniec maja zagadał do mnie świeżo upieczony maturzysta Janek Sokala, z zapytaniem czy zapozuję mu do zdjęć, gdyż kompletuje teczkę na studia operatorskie w Łodzi. Długo się nie zastanawiałem z pozytywną odpowiedzią, bo lubię pomagać, choć jestem już fotoemerytem.
Po raz kolejny zrobiliśmy duet z Tomkiem Balonem.
John profesjonalnie podszedł do tematu: fachowo rozrysowana historia w scenopisie, wcześniejszy rekonesans kilku plaż, zdjęcia analogiem oraz cyfrą (do publikacji wybrałem te pierwsze), szybka obróbka i odpowiednia rozdzielczość zdjęć. Choć do zdobycia miejsca na uczelni, dosłownie zabrakło mu punktu, wróżę mu sporą karierę w środowisku wizualnym.
Szymon sporadycznie pojawił się już na innych polaroidach, chociażby tych nadmorskich, pozował również ze mną w dwóch sesjach zdjęciowych: tutaj oraz tutaj. Poza tym jest autorem większości zdjęć, z zeszłorocznego projektu ofelionowego (przynajmniej tych z pierwszej połowy roku, do momentu naszego rozstania).
